Big5 Sponsorlogo Oranjewoud
Sorry, this page is not available in EnglishSitemapLinks en Contact Home> Route> Vorige | Dag 42 | Volgende
20051126_1166f 20051129_0212t 20051201_0463t 20051201_0507t 20051203_0717t 20051206_0899t 20051206_0931t 20051208_1158t
Dag 42 vr 6 januari 2006

Route
Dakar - Madrid - Amsterdam - Utrecht - Bovenkarspel - Utrecht

Quote van de dag
Het is toch maar voor twee uurtjes...

Verhaal
Uiteindelijk begon het boarden, de passagiers werden op koeltransport gezet richting het vliegtuig (de airco van de bus werkte heel erg goed), een beetje een ouwe kist waarin de stewardessen nog ouderwets in het gangpad hun security-features-toneelstukje deden. Onderwijl vermaakten wij ons met de obligate zooi die je altijd weer aantreft in je vliegtuigstoel, in dit geval werden nuttige toepassingen bedacht voor het paar sokken wat werd bijgeleverd.

Terwijl de passagiers in onze nabijheid de hoop op een rustige vlucht zagen vervliegen paste Oscar zijn sokken (en die van anderen, die ze daarna niet meer terug hoefden te hebben). Uiteindelijk was al het gedonderjaag snel ten einde, de oogleden bleken zwaarder dan gedacht. Het zou een kort nachtje worden.

Bij het inzetten van de landing werden we alweer gewekt, terwijl Madrid nog lag te wachten op de zonsopgang. Het bleek vooral erg koud voor deze vijf tropische verassingen. Eenmaal binnen was daar een flinke rij, gelukkig nog niet zo lang als die voor de non-EU residents. Aan de andere kant troffen we een gesloten deur, de mededeling dat het nog de nodige tijd zou duren voordat achter deze deur een bus zou stoppen naar de terminal waar we moesten wezen en een hele hoop extreem onconfortabele stoelen. Maken ze die speciaal zo voor luchthavens?

Gelukkig bleek het ook mogelijk om lopend naar de andere terminal te gaan. Blijmoedig gingen we op pad, en eenmaal aangekomen gingen we wat te eten halen in een cafetaria. Daar werden we nogal op de huid gezeten door een mannetje dat aangaf op de luchthaven te wonen, dat luidruchtig en nadrukkelijk leeg serviesgoed van de tafel ruimde en dat boos en ontevreden reageerde toen we hem de rest van het pak koekjes, dat we bij de koffie hadden, aanboden. Waarschijnlijk had hij liever gewoon geld gehad... we waren kennelijk nog niet helemaal thuis.

Daarna hebben we een plekje gezocht in de boarding area van onze laatste vlucht, maar niet voordat Matthias in de security check grondig was gecontroleerd. Natuurlijk ziet hij er al crimineel uit, maar de inhoud van zijn tas (bakkie, omvormer en allerlei electrische zooi) was natuurlijk helemaal dubieus. In de boarding area was het wederom onmogelijk om nog wat slaap te krijgen, vanwege de onmogelijke stoelen daar maar nog meer vanwege een stel uitgelaten Big5-mafkezen die eventuele schone slaapsters zo onvoordelig mogelijk op de foto probeerden te krijgen.

Het mag een wonder heten dat we onze laatste vlucht niet geboeid zijn uitgedragen. Met het fototoestel als wapen hebben we elkaar belaagd, waarbij soms ook medepassagiers het moesten ontgelden. Met name die vriendelijke knaap die te belazerd was om van plek te ruilen met de FOMmetjes, "het is toch maar voor twee uur" (maar wel de laatste twee uur van onze reis!). Het heeft hem in ieder geval een hoop slaap gekost, omdat Floris niet in staat was om zonder in lachen uit te barsten naast hem te zitten in een precies dezelfde, meestal onvoordelige pose (slapend, met half openstaande mond).

Op schiphol werden we opgewacht door de moeder en zus van Alexandra. De FOMmetjes werden helemaal toegejuichd door een welkomstcomité, er werden nog snel wat reisgenoten aan thuisfrontleden voorgesteld en daarna werd er snel afscheid genomen. Wij reisden naar Bilthoven, in een ongedeukte auto over een gatenvrije weg. We weten dat de nederlandse wegen inmiddels ook behoorlijk verwaarloosd zijn, maar in onze beleving was het nu ineens een zwart biljartlaken met mooie witte strepen er op, bevolkt door smetteloze voertuigen die zich, allerlei verkeersregels netjes respecterend, snel en ordelijk voortbewogen.

Eenmaal in huize de Kock aangekomen konden we, dankzij de laptop, de daar aanwezigen al meteen een flinke hoeveelheid fotomateriaal door de strot douwen. Die ging natuurlijk vergezeld van een enorme berg aan reisverhalen, er was ook zo enorm veel gebeurd in de afgelopen weken.

Daarna nog even hallo zeggen bij Robert en Tiny. Nou ja, even... verhalen vertellen, nog meer foto's laten zien... probleem was alleen dat Alexandra ontzettend in slaap aan het vallen was en dat er niet eens een fototoestel in de buurt was! We zijn maar gauw naar Utrecht gereden, in shifts omdat we bang waren rijdende in slaap te vallen. Er waren ook helemaal geen rammelende ratelende geluiden van de auto om ons bij de les te houden. Wel vreemd hoor, stuurbekrachtiging, schijven rondom, cruise control, een hele berg vermogen maar geen bakkie!


Onze reis van dag tot dag:

0|1|2|3|4|5|6|7|8|9|10|11|12|13|14|15|16|17|18|19|20|21|22|23|24|25|26|27|28|29|30|31|32|33|34|35|36|37|38|39|40|41|42|43|44|45

Amsterdam-Dakar 2005 Webring (volgende) (vorige) (willekeurig) (alle sites) (toevoegen)
Sponsorlogo BentleySponsorlogo eFocus (3K)Sponsorlogo Kader BV (3K)Sponsorlogo Bouw en InfraSponsorlogo Bouwfonds FortisSponsorlogo Redesigners Sponsorlogo Profile TyrecenterSponsorlogo Unimecs

© Robin Bongers en Alexandra de Kock - team #1426 - aan de informatie op deze site kunnen geen rechten worden ontleend The Elephant: Dreamworks The Buffalo: Tha Car The Big Five The Lion: FOMautosport The Leopard: TeamKadettilac The Rhinoceros: LastMileSolutions